de butler: meneer de baron was afgelopen nacht even thuis maar nu is hij weer foetzie

IK geloof, de nachtelijke droom is deze keer goed afgelopen, en hier staande op het 5e perron van het treinstation in  het vriendelijke plaatsje Oberammergau gelegen tussen de heuvels van de Bayerische Voralpen, bedenk ik mij wat ik niet allemaal had kunnen aanrichten indien het thema van de feëerike overwegingen niet naar binnen was getreden door de poort van ivoor die de toegang is voor de dromen der Goden, er is, zo vertellen de Hellenen, ook een poort van hoorn, en daardoor sluipen de dromen der mensen in de nacht naar binnen in het hart om de slaap te doen keren tot een worsteling waaruit het moeilijker ontwaken is dan de goden het ons vergunnen, bij het opstaan bemerkt de arme mens, ben je vermoeider dan toen de zoete slaap de oogleden in een gebaar van medelijden deed sluiten. 

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

Het gaat evenwel de Goden niet aan de dromen der mensen minder te achten dan die van de eeuwig kwebbelende Olympiërs, zoals de leergierigen onder ons begiftigd met de sterke wens tot onderscheid in de rangorden van het bestaan der mensen al snel zouden besluiten, wie zou niet denken dat ivoor een groter waarde heeft  dan het gewone hoorn van rundvee op het land? Maar let op, het konden wel eens de witte runderen van Apollo zijn die hun hoornen hebben afgestaan voor jouw dromen, en het zo kostbare ivoor genoot al sinds de tijden van de grote vorsten van Babylon
minder belangstelling dan menig handboek van de veiling ons te kennen geeft, ons land mag zich gelukkig prijzen met een zo opmerkzaam overdenken van feiten van de historie en het heden, want zelfs aan het beroemde Louvre te Parijs was dit inzicht niet eerder bekend. Wanneer ik denk aan het ivoor der mensen dan benoem ik dat als een bric-a-brac geval, waarmee de goden ons met hun bedenkelijke genoegens wilden opschepen, zij althans konden van hun roddelen en ruziën hun zaken regelmatig niet meer overzien, en wat pleegt een verdeeld huis dan te doen: precies, die van het ruziën  vermoeid werden, gingen met de puinhoop van hun leven naar de zwakkere partij in huis, die slaapt in een koud vertrek op de zolderverdieping, waar doorgaans waardeloze schilderijen, behangselpapier door elkaar, oude kleding en een voorraadrek met zoals hun grootvader voor zijn overlijden hun had gezegd: 

'best wel goede wijn van het bourgonje land, ik heb hem bij onze bruiloft met mijn Anna nog aan alle gasten kunnen schenken en het was toen december 1944 de 21e, de dag dat ik in de avond de trein zou moeten nemen naar het oostfront, de mensheid leert het nooit meer af mijn jongen voegde hij daaraan toe, maar inmiddels kunnen ze wel beter nadenken geloof ik,  en toen ontvlood zijn levensadem aan zijn ingevallen bostkas en hij werd helemaal geel. 

Die hun toevlucht hadden gezocht bij de hoogedele heren, die hen hun bescherming hadden toegezegd, heeft die ouwe heer van jou', zo zei ik na de begrafenisdienst met drie heren, zoals dat bij de katholieken van de oude stempel toegaat, in het kerkportaal bijtend tegen pa, 'waarschijnlijk dat bocht dat jullie daar op de zolder bewaren, laten drinken, je weet wel, dat rek met die stoffige flessen naast dat grote blik met die keiharde blokken sunlight zeep, dat naast het dakraam staat.'

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

+++Het is vanuit mijn zienswijze op wat een volk bewaart in een gezamelijk geheugen dat ik U aanraad de radio wat vaker in te schakelen en meer de menselijke stem toe te laten in de boxjes, het begon ooit allemaal met de uitvinding van het radio christal door een italiaanse nerd Marconi, met zijn doopnaam ben ik niet bekend want anders zou ik het Heilig Officie te Rome verzocht hebben deze mens zalig te doen verklaren door de Heilige Vader op de Heilige Stoel in Rome, ik geloof dat je voor iemand die zalig is verklaard een kaars mag opsteken en bidden op zijn graf, maar zo'n proces duurt soms wel 100 jaar.