wanneer ik mijn tekst teruglees denk ik ook wel eens....

Soms is het als ik dan mijn tekst eens teruglees wat ik eigenlijk niet zo dikwijls doe, dat mijn schrijvend vingergetik nèt een niveau te hoog wil grijpen en dan alsof hij zich wil branden aan de stralen van de zon terugvalt in een zee van ongerijmdheden. Mijn woorden, dat weet ik natuurlijk wel, zijn niet altijd evenzo duidelijk en gemakkelijk te volgen, het is ook voor mij soms alsof het de indruk is dat ik maar dronken ben, misschien evenwel, gaat het door mij heen, ben ik wel dronken maar dan niet van wijn.

Wat is de aarden pot, zo heb ik dat begrepen, wanneer zijn scherf zich opricht tegen de hand van zijn maker? De pot lag al in scherven op de vloer, wil die dan zich ook nog eens richten tot de maker van zijn oorspronkelijk ontwerp? Wat let het de pottenbakker om op zijn schijf een nieuwe aarden pot te draaien, de scherven in een hoek te vegen en na de zachte vorm in zijn oven te hebben gehard de nieuwe pot in gebruik te nemen als was er niets gebeurd?

Mijn woorden, hoewel ik voorgeef het van minder belang te achten of zij gelezen zullen worden, zijn bedoeld voor diegenen die hun belang bij mij in veiligheid willen achten en al zo dikwijls een onbestendigheid ten antwoord hebben gekregen. 

Byron beautiful poetry: men zij gewaarschuwd *|* #hollywood

het titelblad voor een video
in  de stijl  'nieuwe zakelijkheid'

Als bij een gelukkig toeval kwam in de vroege morgen van deze gedenkwaardige dag, de 21 november is een bijzondere datum, ik zal pas vanavond inzicht verkrijgen waarom dit zo is, mijn aandacht terecht bij een bezoek dat Lord Byron bracht aan de Biblioteca Ambriosia te Milaan, en ik las eindelijk dan waardoor deze George zo een markante en flamboyante persoonlijkheid werd geheten: Goerghe Byron was en is nog altijd een dichter, ik wil ervan af blijven of dat een erg romantische stiel is in de uitvoering, ik kan het lezerspubliek sterken in de zekerheid dat het leven van een dichter zeer romantisch is, en zeker begeleid wordt door de geur van rozen.
En zo geviel het dat ik  meende: die goeie ouwe Georgio heeft mij natuurlijk enkele regels nagelaten welke mij op weg kunnen helpen om in het stille studeervertrek van de baronie enig houvast te genieten bij een hernieuwde benadering voor het moderne onderwerp: wie ben ik? Anders gesteld: Wie is die man?

de watermoel van tante Kee
geborduurd op haar tassie
(ook een baronie moet iets doen voor zijn kost)